زندگی

در باغ بی برگی زادم.

و در ثروت فقر غنی گشتم.

و از چشمه ی ایمان سیراب شدم.

و در هوای دوست داشتن،دم زدم.

و در آرزوی آزادی سر بر داشتم.

و در بالای غرور،قامت کشیدم.

و از دانش،طعامم دادند.

و از شعر، شرابم نوشانند

و از مهر،نوازشم کردند.

و حقیقت،دینم شد و راه رفتنم.

و خیر ،حیاتم شد و کار ماندنم.

                                              و زیبائی، عشقم شد و بهانه ی زیستنم

بر خود سخت مگير

گاه بسيار آشفته ايم                                                                 confusing  Our days csn sometime be very

گويي كوهي از كارها در برابر ماست،                          ,.We seem to have too many things to do

       و گره هاي بسيار كه بايد گشود                                                too many problems to solve

و زمان كافي براي اين همه فراهم نيست                           and not enough time to accomplish everything.

. گويي فراموش مي كنيم                                                                            ،We tend to forget that

                 كه هر روز معجزه ي زيبايي است                               each day is beautiful miracle   

سر شار از عشق و شادي..                              and there is much love and enjoyment to be experienced.

مجبور نيستي تمام گره ها را يك روزه بازگشايي                       You don't have to solve every problem

    و تمام هدف ها را    يكباره نشانه روي                                  ،or accomplish all your goals in one day 

     امروز همان كن كه مي تواني                                                           ،Finish what you can today,

          و باقي را گو كه فردايي هست                                     .and leave the rest for tomorrow          .

براي آسايش خود ، بودن با دوستان و عزيزان                      ،Allow to be with your friends and loved to ones

بازي و تفريح و نشستن زير آفتاب                              ،time to play,and time to sit in the sunshine.

وقتي را برگزين.

تو می دانی که من از میان همه نعمت های این جهان انچه را برگزیده ام و دوست دارم تنهایی است :

این نگهبان سکوت ،

شمع جمعیت تنهایی ،

راهب معبد خاموشی ها ،

حاجب درگه نومیدی

سالک راه فراموشی ها ،

چشم بر راه پیامی ، پیکی ،

گرمی بازوی مهری نیست ،

خفته در سردی آغوش پر ارامش یاس ،

که نه بیدار شود از نفس گرم امید ،

سر نهاده است به بالین شبی ،

که فریبش دهد عشوه ی خوین سحر .

                                                        ای پرستو برگرد !

                                                       "ای پرستو که پیام اور فروردینی "

                                                        بگریز از من ، بگریز از من !

                                                        باغ پژمرده پامال زمستان ها

                                                        چشم به راه بهاری نیست ،

                                                        گرد آشوبگر خلوت این صحرا

                                                        گرد بادی است سیه ، گرد سواری نیست ....

یادت هست ؟ از این شعر ؟ هنوز هم همانم ، همان نگهبان و همان شمع همان راهب و حاجب و سالک که بودم ،.....

علی از مرگ می ترسد ؟

او به فرزندش آموخته است که " همچون گردنبندی برگردن دختری جوان مرگ برای مرد  زیباست"

چه شور انگیز و جانبخش است " اینجا نبودن "!

هنگامی که تیغه پولادین شمشیری که تیز کرده بودند و به زهر آغشته بودند ، در حالیکه ذرات

خونین مغزش بدان چسبیده بود از فرقش کشیده شد ؛ نخستین احساسی که در سراسر زندگی

در آرزویش بود در خود یافت ؛ پنجه ی نیرومند و خشنی که همواره قلبش را میفشرد ،

 رهایش کرد و نخستین بار از جان فریاد کشید که:

 " به پروردگار کعبه سوگند نجات یافتم ."

او از چنین پنجه ای که از درون به خفقانش کشیده و درتنهایی به فغانش آورده می نالد

 و شیعیانش بر زخم سرش می گریند ؟!

علی از فقر می ترسد ؟ علی به فقر شکوه و افتخار بخشیده است ، به فقر ، غنا و استغنا داده است .

روحی را که در زیستن نمی گنجد ، دلی که از این دنیا بزرگتر است چه چیز در زندگی و در جهان هست تا به دردش آورد ؟

از دشمنی ها و دشنام ها می ترسد ؟

   زوزه ی سگان چگونه مهتاب را به پریشان می تواند کرد؟ اتهام ؟

              دامان دریا را لعاب کدام پوزه ای می تواند آلود ؟

                در آغاز هیچ نبود ، کلمه بود ، و آن کلمه خدا بود .

و "کلمه" ، بی زبانی که بخواندش ، و بی اندیشه ای که بداندش ، چگونه می تواند بود؟

و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود ،

                   و با نبودن چگونه می توان "بودن" ؟

و خدا بود ، و با او عدم ،

و عدم گوش نداشت ،

حرف هایی هست برای "گفتن "،

که اگر گوشی نبود نمی گوییم .

و حرف هایی هست برای " نگفتن "

حرف هایی که هرگز سر به " ابتذال گفتن" فرود نمی آرند .

حرف های شگفت ، زیبا و اهورایی همین هایند ،

و سرمایه ی ماورایی هرکسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ،

حرفهای بی تاب و طاقت فرسا ،

که همچون زبانه های بی قرار آتشند،

و کلماتش هر یک انفجاری را به بند کشیده اند ،

کلماتی که پاره های "بودن" آدمی اند ...

اینان هماره در جستجوی  "مخاطب " خویشند ،

اگر یافتند ، یافته می شوند ...

....و

در صمیم "وجدان" او آرام می گیرند .

و اگر مخاطب خویش را نیافتند ، نیستند ،

و خدا ، برای نگفتن حرف های بسیار داشت ،

که در بی کرانگی دلش موج می زد و بی قرارش می کرد .

             و عدم چگونه می توانست " مخاطب" او باشد ؟

هرکسی گمشده ای دارد،

و خدا گمشده ای داشت .

هر کسی دو تا است ، و خدا یکی بود .

هر کسی ، به اندازه ای که احساسش می کنند " هست "

هر کسی را نه بدان گونه که "هست " احساس می کنند ،

بدان گونه که "احساسش " می کنند ،هست .

انسان یک " لفظ " است،

که بر زبان آشنا می گذرد،

و "بودن" خویش را از زبان دوست ، می شنود .

هر کسی " کلمه ای " است :

که از عقیم ماندن می هراسد،

و در خفقان جنین ، خون می خورد ،

و کلمه مسیح است

آن گاه که " روح القدس " فرشته ی عشق خود را بر مریم بی کسی ، به کارت حسن می زند و با یاد آشنا ، فراموشخانه ی عدمش را فتح می کند و خالی معصوم رحمش را – که عدمی است خواهنده ، منتظر ، محتاج-

از "حضور" خویش لبریز می سازد و آن گاه مسیح را که آنجا چشم به راه "  شدن " خویش بی قراری می کند ، می بیند، می شناسد ، حس می کند و این چنین مسیح زاده می شود ، کلمه "هست " میشود در " فهمیده شدن " می شود و در آگاهی دیگری به خود آگاهی می رسد،

که کلمه در جهانی که فهمش نمی کند " عدمی " است که " وجود خویش " را حس می کند و یا " وجودی " که " عدم خویش " را .

و " در اغاز هیچ نبود ،

کلمه بود ،

و ان کلمه خدا بود "

عظمت همواره در جستجوی چشمی است که او را ببیند ،

و خوبی همواره در انتظار خردی است که او را بشناسد

و زیبایی همواره تشنه ی دلی که به او عشق ورزد

و جبروت نیازمند اراده ای که در برابرش ، به دلخواه رام گردد

و غرور در آروزی عصیان مغرورش که بشکندش و سیرابش کند و

خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پر جبروت و مغرور ،

خدا آفریدگار بود

و چگونه می توانست نیافریند ؟

و خدا مهربان بود

و چگونه می توانست مهر نورزد ؟

و خدا از "بودن " بیشتر "بود "

و از حیات زنده تر

و از غیب پنهان تر

و از تنهایی تنها تر

و برای " طلب " بسیار داشت

و عدم نیازمند نیست

نه نیازمند خدا ، نه نیازمند مهر

نه می شناسد نه درد می کشد نه می خواهد و نه انس می بندد

و نه هیچ گاه بی تاب می شود

که عدم " نبودن " مطلق است

اما خدا " بودن " مطلق است .

و عدم فقر مطلق بود و هیچ نمی خواست

و خدا " غنای مطلق " بود و هر کسی به اندازه " داشتن هایش " می خواهد .

 و خدا گنجی مجهول بود           

 که در ویرانه ی بی انتهای غیب مخفی شده بود .

و خداوند زنده ی جاوید بود 

که در کویر بی پایان عدم " تنها نفس می کشد "

دوست داشت چشمی چشمی ببیندش ، دلی بشناسدش

                                       و در خانه ای گرم از عشق ،

                      روشن از آشنایی ،

          استوار از ایمان و

پاک از خلوص خانه گیرد .

...

خدا همچنان تنها ماند و مجهول ، و در ابدیت عظیم و بی پایان ملکوتش بی کس ! و در آفرینش پهناورش بیگانه .

آفریده هایش او را نمی توانستند دید ، نمی توانستند فهمید ، می پرستیدندش ، اما نمی شناختندش و خدا چشم به راه " آشنا "  بود .

پیکر تراش هنرمند و بزرگی که در میان انبوه مجسمه های گونه گونه اش غریب مانده است .

کسی " نمی خواست " کسی " نمی دید "  ، کسی " عصیان " نمی کرد کسی " عشق " نمی ورزید ، کسی  " نیازمند " نبود ، کسی  " درد " نداشت ... و...

               و خداوند خدا ، برای حرف هایش ، باز هم مخاطبی نیافت !

        هیچ کس او را نمی شناخت ، هیچ کس با او " انس " نمی توانست بست

                                        " انسان " را آفرید !

                                    و این نخستین بهار خلقت بود .

                                          ترجمه نسبتا آزاد اما وفاداری از مقدمه ی 

                               منظومه طولانی "سفر تکوین " یکی از " دفتر های سبز"

                                                            شاندل ،

                                    نویسنده و شرق شناس فرانسوی نژاد زاده ی تونس.

                                                  "برگرفته شده از کتاب هبوط درکویر

                                                      اثر دکتر شریعتی     "

 " مجهول ماندن " رنج بزرگ روح آدمی است . حتی خداوند نیز دوست دارد که بشناسندش ، نمی خواهد که مجهول بماند . مجهول ماندن است که احساس تنهایی را پدید می آورد و درد بیگانگی و غربت را  .

                         .   هر انسانی کتابی است چشم به راه خواننده اش .

اگر کسی به آدمی " پی برد " آن ((من صمیمی و ناب و پنهانی )) ما را بفهمد ، احساس خویشاوندی و آشنایی کتمان ناپذیر در ما پدید می آورد که وصف نا پذیر است . تنها در این حالت است که یک روح می بیند که در این دنیا دو نفر است ، چند نفر است ،تنها نیست و این توفیقی است که حتی خدای بزرگ و توانا را شاد می کند . به هر حال یک انسان _ اگر کتاب نباشد _ یک  " کلمه "  هست و ناچار با کسی که معنی این کلمه را می داند احساس یک پیوند غیبی دارد .

درست به همان دلیل که خواننده ای ممکن است در " کویر " بماند _ و این فاجعه ای است که مرا به تردید می افکند _ می تواند در "کویر" برای آن که راهی " شهادت " گردد "غسل کند "._

 چه به گفته ی شاندل " کسی می تواند ، در پای عشق بمیرد ، که پیش از آن ، زندگی در پیش چشم های وی ، مرده باشد ."

شیطان و حوا ، چشم در خویشتن گشودن و عصیان ، و بالاخره ، تبعید از بهشت و آوارگی در  "کویر" ...

بگذار تا "شیطنت عشق "چشمان ترا بر عریانی خویش بگشاید ، هر چند آنچه معنی جز رنج و پریشانی نباشد ، اما کوری را هرگز به خاطر آرامش تحمل مکن.

و گناه !

آری اما اگر گناه نباشد ، طاعت را چگونه می توانی به دست آری ؟

چه " انسان تنها فرشته ای است که دستش به خون آغشته است "!

خدا از آدم های قالبیِ رام ِ خشکه مقدس یک بعدی بدش می آید ، اگر نه

چرا فرشته های مطیع و پاکش را که همگی از آغاز خلقت شان " یا در حال

رکوع اند و یا سجود .." به پای آدم عصیانگر  خطاکار خونریز می افکند ؟

علی چهار هزار خر مقدس حافظ قرآن و شب زنده دار صائم الدهر قائم اللیل

را در نهروان به زیر شمشیر مردانه اش می گیرد ؟

یک شرابخوار بی بند و بار اما مرد و وفادار و با شعور.. به همه ی این "جمادات " انسان گونه ی مقدس مآب بی عقل می ارزد . خدا ار آدم هایی که ضعف و زبونی خود را می خواهند با خداپرستی جبران کنند بیزار است . از آن ها که یک تخته شان کم است و جای خالی آن را با مذهب پر می کنند نفرت دارد .

 می دانم.

خدا آدم های ذلیل و طماع و ترسو و چاپلوس را دوست ندارد ، خدا دوست دار آشنا است ، عارف عاشق می خواهد نه مشتری بهشت.

بهشت این مومنین "چهارپایه " را ببین ! تهوع آور است ! دنیایی است دنیای

" بی عاری " " عیاشی" و " مصرف". انبار "طعام " و " جماع " و دگر هیچ !

جویبارهای بهشتی شان چیست ؟ شیر وعسل ! همدم  همدلشان کیست ؟

حور و غلمان ! زن های عظیم الکپل دمبه دار خوش کله پاچه . 

چه اشتهای کثیف و متعفنی !

با زندگی خالی ، در ان دنیایی که می گویند همه اش سنگ و خاک است و جماد و جانور و شبه آدم های چرنده ، چگونه می توانم دم زنم ؟

در انجا که این مجسمه های سفالی دسته دسته بر روی خاک در تلاشند و در لجنزاری از شهوت و کینه و طمع شتابان و حریص درهم می لولند و می زایند و     می بلعند و می درند و می میرند ، تنها ، بی او ، بیست سال ، سی سال ، شصت سال ، هفتاد حتی هشتاد سال ! آن هم آن سال های آن دنیا ، هر کدام سیصد و شصت و پنج شب ! هر شبی نه هزار و دویست و چهل ثانیه ! هر ثانیه به سنگینی کوهی بر روی سینه ی مرد ، خاری در چشم ، استخوانی در حلقوم ، هر ثانیه راهی         پایان ناپذیر بر آتش !

...

خواهید گفت :" نه مصلحت خداوند اقتضا می فرماید که آدم شر و خونریز و گناهکار هم بیافریند و در این حکمتی است "!

این اندازه ها را می دانم . من از آدم های بد و گناهکار و آدمکش صحبت نمی کنم ، از آدم های عوضی بیخودی و بدلی وناشیانه و بی معنی و کشکی و بی .. همه چیز و "هیچ و پوچ" و بی مصرف و بی خاصیت حرف می زنم که شایستگی بد بودن و  عرضه ی گناه کردن هم ندارند ! مردی که برای لقمه ای نان و پاره ای استخوان دم می جنباند و پوزه بر کفش ارباب می مالد و تحصیل کرده ی متشخصی که برای احتمال انزال رتبه ای و جلب عنایت بالاتری به جان کسی دعا می کند و بغچه ی حمام خانم آقای رئیس را بر می دارد !...

                             پس از من خدایی که پروردگار من و پروردگار توست

                                 و افریننده من و افریننده توست و تقدیرساز من 

                             و تقدیرساز توست و صورتگر من و صورتگر توست ،

                                       می خواهم تو را ماه برکت قرار دهد

                        برکتی که گذشت روزها از ان نمی کاهد و ماه پاکی و پاکیزگی ،

                                      ان پاکیزگی که چرک گناهش نمی الاید.

خدایا بر محمد و خاندانش درود فرست و ما را از خشنودترین کسانی قرار ده که این هلال بر انان طلوع کرده و از پاک ترین مردمی که به سوی ان نگریسته اند و از نیک بخت ترین کسانی که در این ماه تو را عبادت می کنند. در این ماه ما را توفیق بازگشت به سوی خود عنایت کن و از گناه در امان دار و از این که با دست خود نافرمانی ات کنیم حفظ فرما.

                                                        (  نیایش امام زین العابدین هنگام دیدن هلال ماه رمضان )

امروز یک کتاب بدستم رسیده از دکتر علی شریعتی : " هبوط در کویر " مجموعه 13 آثار، 700 -600  صفحه ای می شه . یه جورایی تووووپه !!

دوست دارم براتون بنویسم . نمی دونم خوشتون می اد یا نه ؟!

اصلا از یکی دو خط نوشتن و رفتن خوشم نمی اد ، حالا که هستم ، اساسی هستم و می نویسم ، بعد هم که برم ، خوب رفتم دیگه ! اساسی !!

بی معرفتی می کنید نظر نمی دید ، حداقل بگید کجا می نویسید، چون  دوست دارم همینطور که شما می خونین ، منم بخونمتون !!!                مرسی ..

مرا کسی نساخت، خدا ساخت ، نه آنچنان که " کسی می خواست " که من کسی نداشتم ، کَسم خدا بود ، کَس بی کسان. او بود که مرا ساخت ، آنچنان که خودش خواست ، نه از من پرسید و نه از آن " منِ دیگر"م . من یک گِل بی صاحب بودم. مرا از روح خود در آن دمید و بر روی خاک و در زیر آفتاب ، تنها رهایم کرد. " مرا به خود واگذاشت." عاق آسمان " !

کسی هم مرا دوست نداشت ، به فکرم نبود . وقتی داشتند مرا می آفریدند ، می سرشتند ، کسی آن گوشه خدا خدا نمی کرد . وقتی داشتم روح می پذیرفتم ، شکل می گرفتم ، قد می کشیدم ، چشمهایم رنگ می خورد ، چهره ام طرح می شد ، بینی ام نجابت می گرفت ، فرشته ظریف و شوخ و مهربان و چابک پنجه ای با نوک انگشتان کوچک سحر افرینش ، آن را صاف و صوف نمی کرد ، وقتی خواستند قامتم را برکشند خویشاوند شاعر خیال پردازی نداشتم تا خیال و آرزوی خویش را نثار بالای من کند.

وقتی خواستند کار دل را در سینه ام آغاز کنند ، اشنایی دل سوز و دل شناس نداشتم تا برود بگردد و از خزانه ی دلهای خوب بهترین را برگزیند . وقتی روح را خواستند در کالبدم بدمند هیچ کس پریشان و ملتهب دست به کارنشد تا از نزهتگه ارواح فرشتگان ، قدیسان ، شاعران ، عارفان و الهه های زیبایی های روح و خدایان هنر و احساس و ایمان ، نازترین و نازنین ترین را انتخاب کند ، وقتی .... وقتی ....

و در هر یک از این " اوقات " فرشته ها از ان جوان تنها و منتظر ی که آنجا ایستاده و چهره اش گل انداخته و دلواپس و بی قرار و شتابزده ، این پا و آن پا می کند و انگشتانش مرتعش است و دلش گُرس گُرس می زند ، هی نمی پرسند : (( خوب در این باره نظرت چیست ؟ این رنگ ؟ یا آن رنگ؟ .. این نه ؟ آن هم نه ؟       از دویست هزار گونه رنگی که خداوند خدا آفریده هیچ کدام به درد تو نخورد ؟ چرا ناراحتی ؟ چرا حرف نمی زنی ؟

آه ! او چه بگوید ؟ دلش هم نمی اید یکی از همین رنگها را انتخاب کند . حیف است . آخر اینها را خدا برای گل ها ، ستاره ها ، آسمان ها ، افق ها ، برگ ها ، دریاها ، پرنده های رنگین ، چشم های رنگین ، طوطی ها آهوها ساخته . خوب نیست . او دلش نمی آید که جانش را با اینها رنگ بزند . اگر خوب در نیاید زندگی اش سیاه می شود . کسی اگر جانش خوش رنگ نباشد باید بمیرد ; مردن بهتر است از زندگی کردن با شرکای بد رنگ زندگی .خفه شدن خوب تر است تا حرف زدن با مخاطب وراجی های صد تا یک غاز !

اگر آنها آن جور که او دوست دارد رنگ نگیرد دیگر خدا را هم آن جور که دوست دارد نخواهد پرستید . همه چیز بد گونه می شود . خدا ، جهان و حتی خودش .مگر نه راه به سوی خدا از میان آنچه منم می گذرد ؟ مگر نه من آنچنان که می بینندم " هستم " ؟ ومگر نه جهان را آنچنان که " من هستم " می بینم ؟ پس همه چیز ، دنیا و آخرت در انتظارند که آنها چگونه رنگ خورند.

قهر کرد و با اخم گفت : " نه نمی خواهم . این رنگ هاتان مال خودتان ، بروید با آنها در و دیوار ار رنگ بزنید ، مرغ ها ماهی ها و احجار کریمه تان را بزک کنید. من انها را اصلا رنگ نمی زنم .

من بی رنگ دوست دارم ، به رنگ ابر ؛ رنگ نسیم ، قطره ی آب ، به رنگ روح خودم ،بی رنگ بهتر از رنگ های بازاری شماست !

این فرشته ها که احساس ندارند ، " فرشته عشق نداند که چیست ؟ " سر عمله شان شیطان است ، درست است که ظاهرا همه مطیع و منقاد خداوند ِ خدایند و برای او کار می کنند امّا پنهانی دست همه شان در دست شیطان است .

بهترین فرشته ها همین شیطان بود . مرد و مردانه ایستاد و گفت :" نه سجده نمی کنم "، تو را سجده می کنم امّا این آدمک های کثیفی را که از " گِل متعفّن " ساختهای این موجود ضعیف و نکبتی که را که برای شکم چرانیش خدا و بهشت و پرستش و عظمت و بزرگواری و آخرت  و حق شناسی  و محبت  و همه چیز و همه کس را فراموش می کند ، برای یک شکم انگور یا خرما یا گندم ، گوسفند وار پوزه اش را به زمین فرو می برد و چشمش را بر اسمان و تو می  بندد ، سجده نمی کنم . این  " چرند بدچشم ِ شکم چران ِ پول دوست ِ کاسبکار پست " را سجده کنم ؟ کسی را که به خاطر تو ، برای نشان دادن ایمان و اخلاصش به تو ، یک دسته گندم زرد و پوسیده را به قربانگاه می اورد ؟ او را که به خاطر خوشگلی خواهرش حرف تو را زیر پا می گذارد ، پدرش را لجن مال می کند ؟ برادرش را می کشد ...؟ نمی بینی اینها چه می کنند ؟ زمین را و زمان را به چه کثافتی کشانده اند ؟ مسیح و یحیی و زکریا و علی را بی رحمانه و دد منشانه می کشند ، تنها به علت آن که " می توانند " نه ، تنها به علت ان که " شخصیت بزرگ " روح بلند و انسان پرشکوه تحملش برای اشخاص حقیر ، ارواح زبون و ادمک های خوار شکنجه اور است و احساس بودن آنها عقده های حقارت و پوچی را همچون ماران خوشه دار به خشم می اورد و دیواره ی جانشان را نیش می زنند و از شدت درد دیوانه و هار می شوند و انگاه با سوختن و پوست کردن انها ارام می گیرند .

ممکن است بگویید :" نه تو بدبینی داری مبالغه می کنی ، اوقاتت تلخ است و همه دنیا را تلخ می بینی " چه می دانم ؟ شاید ! امّا اگر اینها با او همدست هم نیستند ، اگر چنین غرضی هم ندارند ، نتیجه کارشان که جز این نیست "

الان اگر خدا و شیطان بیایند و یک نگاهی  به این بچه های حضرت قابیل بیاندازند شیطان سرش را بالا نمی گیرد و سینه اش را جلو نمی دهد ؟

آن رجز " فتبارک الله احسن الخالقین " برای همین ها بود یا برای قربانیان بی دفاع اینها ؟ برای آن تنهایانی که هنوز ناله دردشان را از اعماق سیاه این چاه طویل تاریخ می شنویم یا این " همج الرعا " ها که از زور خوشی ترکیده اند و در ته چاه سر به مرگشان را گذاشته اند و تخت خسبیده اند ؟

وگر نه این معنی دارد که خداوند عالمی بیافریند و با هزار آرزو وآرمان آدمی که معجزه خلقت و هنر خداییی خویش است بسازد و در روح خودش در او بدمد و بعد او را و همه چیز را ول کند و برود دنبال کارش؟ دنبال چه کار ؟ لابد دیده است که چیزی از آب در نیامد که ولش کرد . دید که این لجن متعفّن قابلیت پذیرش " روح او " را نداشته ، دم اهوراییش در تعفن این گِل بدبو گم شده است و به جای خلیفه اش و همانندش چیزی شده است باب ریش شیطان !

مگر حضرت ادم یک موجود دو بعدی نبود ؟ نیمش خدایی و نیمش شیطانی ؟ که خوی خداییش را به هابیل داد و خوی شیطانیشرا به قابیل ؟ خوب ! هابیل که جوان و ناکام مرد ، قابیل کشتش و اینها که خودشان را آدمیزاد می خوانند همگی بچه های قابیل پست و قاتل و منفور خدا و آدمند .

خود خدا صاف و پوست کنده بارها در تورات ، در قران فرموده است : " گِل ، خاک ، لایه ته نشین شده ، گِل و لای سیل ، لجن بدبو گند ،  " خوب از گل و لای ولجن مگر می خواهی چی از آب درآید ؟

من از روی همین آدمهایی که درست می کنند و هر روز خر در خروار هی می دهند بیرون ، فهمیدم که انها کار مزدی اند ، تقلب می کنند ، حتی توی همین لجن و گل ولای هم جنس آشغال می زنند .

آن اوائل باز کارهای بهتری بیرون می دادند ، هرچه می گذرد بدتر می شود ، مگر نمی بینی ؟ حتی بعضی ها را همین جوری نیمه کاره می دهند بیرون ! هنوز اعضای یدکیش را به هم نبسته اند ول می کنند رو زمین ، بعضی اطاقشان را که می سازند خالی می آورند به بازار ! غالبا یادشان نیست که لااقل یک قطره عقل و شعور و عاطفه و فهم و ظرافت و انسانیت و روح توی لَش به این سنگینی بچکانند . یک گردی به اندازه زعفران روی پلو ، برای تزیین برای جلوی چشم مشتری رویش بپاشند .

نمی دانم ! گاه فکر می کنم شاید شوخی هم می کنند . خودشان هم از این کار یکنواخت و خسته کننده ای که بیش از پانصد هزار سال است از نئاندرتال تا  فیلد مارشال ، از یاجوج و ماجوج تا آنگلوساکسون و از ادمهای میمون نمای عهد بوق تا میمون آدم نمای عصر برق ، فرقی نکرده بلکه افتضاح تر هم شده است .

حوصله شان سر می رود و گاه برای تفریح خاطر و خنده وشوخی و رفع ملامت چنین کار بی ثمری ، جوک های بامزه ای می سازنند.

تو چه کم ازآن کرم ابريشمیکه

چون عاشقگشت

پر گشود و ویرانه شد

ای عاشق پر پروازت کو؟

                          توی آسمون از يک ارتفاعی به بعد هيچ ابری نيست،                     

، پس هر وقت دلت ابری بود با ابرها نجنگ فقط كمی اوج بگير...

در روي امواج تيره خورشيد را به چنگ اوريد.نناليد.

زندگي درياي پرتوفاني است كه در هر جايي ممكن است با امواج ان روبرو شد .

امواج را بشكافيد.جزرومد را پشت سر بگذاريد در ساحل ديگر افتاب زيبايي خواهيد ديد.

از سعادتها بحث كنيد دنيا بقدري پر اندوه است كه هيچ احتياجي به نگهداري غم خود نداريد.

هيچ راهي به كلي سخت و صعب العبور نيست. به جنبه هاي درست و روشن نگاه كنيد.